Skip to content
Znajdź mój peptyd
0
Przewodnik badawczy5 min read

Czystość peptydów wyjaśniona: HPLC i spektrometria mas

Czystość peptydu to liczba, którą każdy dostawca drukuje dużą czcionką, a jednocześnie jedna z najczęściej źle rozumianych. Wartość taka jak 98% pochodzi z jednej konkretnej metody, chromatografii cieczowej wysokosprawnej z odwróconymi fazami (RP-HPLC), i odpowiada na jedno konkretne pytanie. Nie informuje o ilości peptydu w fiolce i nie dowodzi, że główny pik odpowiada właściwej cząsteczce. Ten przewodnik wyjaśnia, jak HPLC rozdziela próbkę peptydu, co oznacza procent, jakie zanieczyszczenia są typowe dla syntetycznych peptydów i dlaczego spektrometria mas stanowi drugą połowę obrazu.

DziennikCzystość peptydów wyjaśnionaCzystość peptydów wyjaśniona

Czystość peptydu to liczba, którą każdy dostawca drukuje dużą czcionką, i jednocześnie liczba, którą najczęściej się źle rozumie. Wartość taka jak 98% pochodzi z jednej konkretnej metody, chromatografii cieczowej odwróconych faz (RP-HPLC), i odpowiada na jedno konkretne pytanie. Nie informuje o ilości peptydu w fiolce i nie dowodzi, że główny pik to właściwa cząsteczka. Ten przewodnik wyjaśnia, jak HPLC rozdziela próbkę peptydu, co oznacza procent, jakie zanieczyszczenia są typowe dla peptydów syntetycznych i dlaczego spektrometria mas stanowi drugą połowę obrazu.

Jak HPLC w odwróconym układzie faz mierzy czystość peptydu

HPLC to skrót od wysokosprawnej chromatografii cieczowej. Próbkę rozpuszcza się i pompuje pod wysokim ciśnieniem przez kolumnę wypełnioną drobnymi cząstkami krzemionki. W chromatografii odwróconych faz cząstki te są pokryte hydrofobowymi łańcuchami węglowymi, zwykle C18. Cząsteczki peptydu przylegają do tej powłoki. Następnie przez kolumnę przepływa mieszanina rozpuszczalników, czyli faza ruchoma. Na początku jest to głównie woda z dodatkiem niewielkiej ilości kwasu. W trakcie analizy udział rozpuszczalnika organicznego, zwykle acetonitrylu, zwiększa się stopniowo. Nazywa się to gradientem.

Każda cząsteczka opuszcza kolumnę w tym punkcie gradientu, w którym rozpuszczalnik jest na tyle silny, by oderwać ją od hydrofobowej powłoki. Cząsteczki hydrofilowe eluują wcześnie, a hydrofobowe późno. Detektor na końcu kolumny mierzy absorbancję UV, zwykle przy 214 lub 220 nm, gdzie absorbuje wiązanie peptydowe. Wynikiem jest chromatogram: linia z pikami, przy czym każdy pik to grupa cząsteczek, które wyeluowały w tym samym czasie. Mant i współpracownicy szczegółowo opisali tę metodę w Methods in Molecular Biology (2007, DOI 10.1007/978-1-59745-430-8_1).

Wartość czystości oblicza się z pól powierzchni pików:

Czystość (%) = pole powierzchni piku głównego / suma pól powierzchni wszystkich pików × 100

Co naprawdę oznacza 98% czystości peptydu

Ten procent ma precyzyjne, ale wąskie znaczenie. Mówi, że 98% materiału absorbującego UV, który wyeluował z kolumny, znalazło się w piku głównym. Z tej definicji wynikają cztery ograniczenia:

  • Jest względna, a nie bezwzględna. Liczba porównuje piki między sobą. Nic nie mówi o tym, ile miligramów peptydu znajduje się w fiolce.

  • Liczy tylko to, co absorbuje UV. Woda, sole i jony przeciwne, takie jak TFA, nie absorbują przy 214 nm. Są niewidoczne dla detektora i nie obniżają wartości czystości.

  • Liczy tylko to, co kolumna rozdziela. Zanieczyszczenie o tym samym czasie retencji co produkt ukrywa się w piku głównym. Peptyd z jednym utlenionym metioninowym resztą często eluuje bardzo blisko peptydu macierzystego.

  • Zależy od metody. Dłuższy gradient, inna kolumna lub inna długość fali mogą zmienić wynik o jeden lub dwa procent dla tej samej próbki.

W większości prac laboratoryjnych wystarczająca jest czystość powyżej 95%. W przypadku oznaczeń ilościowych lub zastosowań wymagających znanego stężenia molowego zwykle docelową wartością jest 98% lub więcej. Ważniejszy niż sama liczba jest chromatogram, na którym się ona opiera. Sposób czytania tego dokumentu opisujemy w artykule o tym, jak czytać certyfikat analizy peptydu (CoA).

Typowe zanieczyszczenia w peptydach syntetycznych

Peptydy badawcze wytwarza się metodą syntezy peptydów na fazie stałej. Łańcuch buduje się jeden aminokwas na raz na kulce żywicy. Każdy etap ma wydajność około 99%, a błędy sumują się na długości łańcucha. D'Hondt i współpracownicy przeglądowo omówili klasy zanieczyszczeń produktów peptydowych w Journal of Pharmaceutical and Biomedical Analysis w 2014 roku (DOI 10.1016/j.jpba.2014.06.012). Najczęstsze z nich to:

  • Sekwencje z delecją: brakuje jednego aminokwasu, ponieważ etap sprzęgania się nie powiódł. Peptyd jest o jedną resztę krótszy i zwykle eluuje nieco wcześniej lub później niż pełna sekwencja.

  • Sekwencje skrócone: łańcuch przestał się wydłużać wcześnie. Są to znacznie krótsze fragmenty.

  • Sekwencje z insercją: jeden aminokwas został dodany dwukrotnie.

  • Niecałkowicie odblokowane peptydy: grupa zabezpieczająca z syntezy nadal jest przyłączona. Są bardziej hydrofobowe i eluują późno.

  • Formy utlenione i deamidowane: metionina, cysteina i tryptofan ulegają utlenieniu; asparagina i glutamina ulegają deamidacji. Powstają podczas syntezy, odszczepiania lub przechowywania.

  • Diastereoizomery: jeden aminokwas zmienił konfigurację z formy L na formę D. Są bardzo trudne do rozdzielenia i często ukrywają się w piku głównym.

Długi peptyd, taki jak CJC-1295, ma więcej etapów sprzęgania i więcej okazji do delecji niż krótki pentapeptyd, taki jak Ipamorelin. To jeden z powodów, dla których docelowe wartości czystości różnią się między produktami. Sekwencje i długości obu opisujemy w przewodniku CJC-1295 i Ipamorelin. Ważne jest też przechowywanie, ponieważ utlenianie i deamidacja trwają w fiolce. Nasz przewodnik jak przechowywać peptydy wyjaśnia, jak je spowolnić.

Spektrometria mas potwierdza tożsamość, a nie czystość peptydu

Spektrometria mas (MS) jonizuje cząsteczki w próbce i mierzy ich stosunek masy do ładunku. Dla peptydów stosuje się jonizację elektrorozpyłową (ESI) lub MALDI. Jeśli zmierzona masa zgadza się z masą obliczoną z sekwencji, tożsamość głównego składnika zostaje potwierdzona.

To inne pytanie niż czystość. MS informuje, że obecna jest cząsteczka o oczekiwanej masie. Nie mówi jednak, jaki procent próbki ona stanowi, z trzech powodów:

  • Różne cząsteczki jonizują z różną wydajnością. Małe zanieczyszczenie, które dobrze się jonizuje, może dać duży pik, a produkt mały.

  • Pojedynczy peptyd pojawia się przy kilku masach, ponieważ może przyjmować jeden, dwa, trzy lub więcej protonów. Widmo nie jest prostym zliczeniem.

  • Zanieczyszczenia o tej samej masie co produkt, np. diastereoizomery, dają ten sam sygnał i są niewidoczne.

Prawdziwe jest też odwrotne stwierdzenie. HPLC może pokazać pojedynczy, czysty pik dla cząsteczki, która nie jest zamierzonym peptydem. Sekwencja z deleją jednej glicyny może na chromatogramie wyglądać idealnie. Dopiero masa ujawnia brakujące 57 Da. Dlatego pełna analiza łączy obie metody, a najlepsze certyfikaty pochodzą z LC-MS, gdzie kolumna HPLC jest połączona bezpośrednio ze spektrometrem mas i każdy pik otrzymuje własną masę.

Dlaczego czystość peptydu to nie to samo co zawartość netto peptydu

Fiolka oznaczona jako 10 mg przy czystości 98% nie zawiera 9,8 mg peptydu. Wartość czystości odnosi się wyłącznie do frakcji peptydowej. Proszek w fiolce zawiera także wodę, jony przeciwne i czasem sole, których detektor HPLC nie widzi. Zawartość netto peptydu to udział peptydu w całkowitej masie. W typowej liofilizowanej soli TFA mieści się ona między 70 a 85%. Pełne obliczenie wygląda następująco:

Rzeczywista ilość peptydu (mg) = masa podana na etykiecie (mg) × zawartość netto peptydu (%) × czystość (%)

Przykład: 10 mg × 0,80 × 0,98 = 7,84 mg prawidłowej sekwencji. Jeśli planujesz stężenie do eksperymentu, to właśnie tej liczby należy użyć. Metodę obliczeń wyjaśniamy w przewodniku jak rozpuszczać peptydy. Dostawcy, którzy napełniają według masy netto peptydu, jak w kolekcji peptydy testowane laboratoryjnie, podają to na certyfikacie.

Najczęściej zadawane pytania o czystość peptydu

Czy czystość 99% jest znacznie lepsza niż 98%?
W większości zastosowań laboratoryjnych różnica jest niewielka. Obie wartości mieszczą się w normalnym zakresie zmienności metody. Ważniejszym progiem jest czystość poniżej 95%, ponieważ przy tym poziomie zanieczyszczenia mogą zacząć wpływać na wyniki.
Czy czystość może wzrosnąć podczas przechowywania?
Nie. Czystość może tylko spadać, ponieważ degradacja tworzy nowe zanieczyszczenia. Jeśli późniejszy test wykaże wyższą wartość niż oryginalny certyfikat, oba testy użyły różnych metod lub warunków.
Jaka jest różnica między HPLC a UPLC?
UPLC wykorzystuje mniejsze cząstki w kolumnie i wyższe ciśnienie. Daje ostrzejsze piki i krótszy czas analizy. Wartość czystości oblicza się w ten sam sposób, a obie metody są akceptowalne w certyfikacie analizy.
Dlaczego certyfikat pokazuje masę o jedną jednostkę wyższą niż wartość obliczona?
ESI-MS mierzy cząsteczkę sprotonowaną, zapisywaną jako [M+H]+. Dodatkowy proton dodaje około 1 Da. Certyfikat, który podaje zarówno masę obojętną, jak i zaobserwowaną wartość [M+H]+, jest poprawny, gdy różnią się one o jeden.

Źródła

  • Mant CT, Chen Y, Yan Z, Popa TV, Kovacs JM, Mills JB, Tripet BP, Hodges RS. HPLC analysis and purification of peptides. Methods in Molecular Biology. 2007. DOI 10.1007/978-1-59745-430-8_1

  • D'Hondt M, Bracke N, Taevernier L, Gevaert B, Verbeke F, Wynendaele E, De Spiegeleer B. Related impurities in peptide medicines. Journal of Pharmaceutical and Biomedical Analysis. 2014. DOI 10.1016/j.jpba.2014.06.012

Ten artykuł opisuje laboratoryjne postępowanie z związkami badawczymi. Wszystkie produkty dostępne na tej stronie są sprzedawane wyłącznie do użytku w badaniach laboratoryjnych i nie są przeznaczone do stosowania u ludzi ani zwierząt.

P
Written by

Peptigram

Zespół redakcyjny

Nasz zespół redakcyjny streszcza opublikowane badania nad peptydami prostym językiem. Każdy artykuł zawiera linki do swoich źródeł podstawowych.