Jak przechowywać peptydy: liofilizowany proszek i roztwory po rozpuszczeniu
Sposób przechowywania peptydów decyduje o tym, jak długo pozostają przydatne w laboratorium. Peptyd to łańcuch aminokwasów, który jest wrażliwy na ciepło, wodę, światło i tlen. Szczelnie zamknięta fiolka z liofilizowanym proszkiem może pozostać stabilna przez lata w odpowiednich warunkach. Ten sam peptyd w roztworze może stracić jakość w ciągu kilku tygodni. Ten przewodnik wyjaśnia warunki przechowywania obu postaci, typowy okres przydatności, to, co dzieje się podczas wysyłki, oraz jak rozpoznać zdegradowany peptyd.
Jak przechowywać peptydy
Sposób, w jaki przechowujesz peptydy, decyduje o tym, jak długo pozostają przydatne w laboratorium. Peptyd to łańcuch aminokwasów, a ten łańcuch jest wrażliwy na ciepło, wodę, światło i tlen. Szczelnie zamknięta fiolka liofilizowanego proszku może być stabilna przez lata w odpowiednich warunkach. Ten sam peptyd w roztworze może stracić jakość w ciągu kilku tygodni. Ten przewodnik wyjaśnia warunki przechowywania obu form, typowy termin przydatności, to, co dzieje się podczas wysyłki, oraz jak rozpoznać zdegradowany peptyd.
Dlaczego peptydy trzeba przechowywać ostrożnie
Peptydy ulegają rozkładowi w wyniku niewielkiej liczby reakcji chemicznych. Najważniejsze z nich to hydroliza (łańcuch jest rozcinany przez wodę), utlenianie (głównie metioniny, cysteiny i tryptofanu), deamidacja (asparagina i glutamina tracą grupę amidową) oraz agregacja (cząsteczki peptydów sklejają się ze sobą). Manning, Patel i Borchardt opisali te szlaki w przeglądzie opublikowanym w Pharmaceutical Research w 1989 roku (DOI 10.1023/A:1015929109894). Każda z tych reakcji przebiega szybciej w wyższej temperaturze i w obecności wody. Niska temperatura oraz suchy stan spowalniają je wszystkie jednocześnie.
Dlatego peptydy badawcze są wysyłane jako liofilizowany proszek. Woda została usunięta, więc hydroliza i wzrost drobnoustrojów praktycznie ustają. Lai i Topp wykazali w Journal of Pharmaceutical Sciences w 1999 roku, że peptydy i białka w stanie stałym nadal ulegają powolnej degradacji, a głównym czynnikiem kontrolującym tempo tego procesu jest resztkowa wilgoć (DOI 10.1021/js980374e). Suche przechowywanie nie jest zatem opcjonalne. To najskuteczniejszy środek, jaki możesz zastosować.
Jak przechowywać peptydy w postaci liofilizowanego proszku
Szczelnie zamknięta fiolka z liofilizowanym peptydem to najbardziej stabilna forma, z jaką będziesz pracować. Poniższe warunki są standardem w laboratoriach zajmujących się peptydami:
Przechowywanie długoterminowe: -20 °C w zamrażarce bez automatycznych cykli odszraniania. Wiele laboratoriów stosuje -80 °C w przypadku peptydów zawierających cysteinę, metioninę lub tryptofan.
Przechowywanie krótkoterminowe: 2 do 8 °C w lodówce jest dopuszczalne przez kilka tygodni, na przykład dla fiolki, którą wkrótce rozpuścisz.
Światło: przechowuj fiolkę w pudełku lub w nieprzezroczystym pojemniku. Tryptofan i tyrozyna pochłaniają promieniowanie UV i mogą ulegać utlenianiu.
Wilgoć: do chwili użycia trzymaj fiolkę szczelnie zamkniętą. Jeśli w zamrażarce panuje wysoka wilgotność, przechowuj ją z saszetką pochłaniacza wilgoci.
Liofilizowany proszek jest higroskopijny, czyli przyciąga wodę z powietrza. Jeśli otworzysz zimną fiolkę, woda z pomieszczenia skropli się na proszku w ciągu kilku sekund. Zawsze pozwól fiolce ogrzać się do temperatury pokojowej, zanim zdejmiesz nakrętkę. W przypadku standardowej fiolki o pojemności 3 mL trwa to około 15 do 20 minut.
Jak przechowywać peptydy po rozpuszczeniu
Gdy rozpuścisz proszek, peptyd styka się z wodą i zaczynają się reakcje degradacji. Ważny jest wybór rozpuszczalnika. Woda bakteriostatyczna zawiera 0,9% alkoholu benzylowego, który zapobiega rozwojowi bakterii w fiolce otwieranej wielokrotnie. Nie zatrzymuje ona jednak degradacji chemicznej. Pełną metodę opisaliśmy w naszym przewodniku o rozpuszczaniu peptydów, a rozpuszczalnik znajdziesz w kolekcji woda bakteriostatyczna i materiały laboratoryjne.
Dla rozpuszczonego roztworu obowiązują następujące zasady:
Przechowuj fiolkę w temperaturze 2 do 8 °C w lodówce, nigdy w temperaturze pokojowej.
Trzymaj fiolkę pionowo, aby roztwór nie stykał się przez długi czas z gumowym korkiem.
Chroń roztwór przed światłem. Wystarczy małe kartonowe pudełko w lodówce.
Na etykiecie zapisz nazwę peptydu, stężenie oraz datę rozpuszczenia.
Zaplanuj zużycie roztworu w ciągu kilku tygodni. Wiele peptydów w wodzie bakteriostatycznej zazwyczaj zużywa się w ciągu około czterech tygodni w temperaturze 2 do 8 °C. Niektóre są bardziej wrażliwe, więc sprawdź konkretny peptyd.
Cykle zamrażania i rozmrażania oraz porcjowanie
Roztwór można zamrozić, ale każdy cykl zamrażania i rozmrażania obciąża peptyd. Podczas zamrażania tworzą się kryształki lodu, a peptyd zagęszcza się w małych kieszeniach cieczy między nimi. Lokalnie zmienia to pH i stężenie soli oraz sprzyja agregacji. Podczas rozmrażania dzieje się odwrotnie. Jeden cykl zwykle jest akceptowalny. Pięć cykli już nie.
Rozwiązaniem jest porcjowanie. Podziel rozpuszczony peptyd na małe porcje odpowiadające ilości potrzebnej do jednego eksperymentu. Zamroź porcje jednorazowo w temperaturze -20 °C lub niższej. Rozmroź jedną porcję, gdy jest potrzebna, a resztę wyrzuć. Ta metoda zapobiega wielokrotnemu ogrzewaniu i schładzaniu głównego zapasu. Używaj sterylnych probówek o niskiej adsorpcji, ponieważ peptydy mogą przylegać do powierzchni plastiku. Oznacz każdą probówkę, a nie tylko pudełko.
Typowy termin przydatności przy prawidłowym przechowywaniu
Dokładny termin przydatności zależy od sekwencji. Peptydy zawierające cysteinę, metioninę, tryptofan, asparaginę lub glutaminę ulegają szybszej degradacji. Krótkie, proste sekwencje wytrzymują dłużej. Poniższe wartości to typowe wytyczne dla peptydów badawczych, a nie gwarancja:
Liofilizowany, szczelnie zamknięty, -20 °C: kilka lat
Liofilizowany, szczelnie zamknięty, 2 do 8 °C: od kilku miesięcy do około roku
Liofilizowany, temperatura pokojowa: tygodnie, odpowiednie tylko na czas transportu
Rozpuszczony w wodzie bakteriostatycznej, 2 do 8 °C: około czterech tygodni dla wielu peptydów
Rozpuszczony, zamrożony jednorazowo w porcjach: kilka miesięcy
Peptyd taki jak BPC-157 jest w postaci proszku stosunkowo odporny. Kompleks miedzi, taki jak GHK-Cu, jest również stabilny jako proszek, ale po rozpuszczeniu należy chronić go przed światłem. Certyfikat analizy podaje czystość na dzień badania, a nie na dzień użycia. Sposób odczytywania tego dokumentu wyjaśniamy w artykule o odczytywaniu certyfikatu analizy peptydu.
Stabilność podczas wysyłki
Wielu badaczy pyta, czy peptyd przetrwa kilka dni w przesyłce bez chłodzenia. W przypadku liofilizowanego proszku w szczelnie zamkniętej fiolce odpowiedź zwykle brzmi tak. Suchy stan tak mocno spowalnia degradację, że kilkudniowy czas transportu w temperaturze pokojowej ma bardzo niewielki wpływ na czystość. Dlatego dostawcy zasadniczo wysyłają proszek bez wkładów chłodzących. Gdy paczka dotrze, umieść fiolki w zamrażarce lub lodówce tego samego dnia. Nie zostawiaj paczki w ciepłym pomieszczeniu, w samochodzie ani w bezpośrednim słońcu.
Rozpuszczonych roztworów nie należy wysyłać. Jeśli musisz przetransportować roztwór między laboratoriami, użyj izolowanego pudełka z wkładami chłodzącymi i staraj się, by czas transportu był krótki.
Oznaki degradacji
Większości degradacji chemicznej nie zobaczysz gołym okiem. Utlenianie i deamidacja zmieniają cząsteczkę, ale nie wygląd proszku. Mimo to kilka widocznych oznak powinno skłonić cię do wstrzymania się i sprawdzenia:
Proszek zmienił się w lepki film lub szklistą kroplę na dnie fiolki. To wskazuje na pochłonięcie wilgoci.
Proszek zmienił kolor, na przykład z białego na żółty.
Rozpuszczony roztwór jest mętny, zawiera cząstki lub utworzył żel. To wskazuje na agregację lub zanieczyszczenie.
Roztwór nie rozpuszcza się całkowicie nawet po delikatnym zakręceniu.
Plomba fiolki została naruszona lub korek jest luźny.
Jeśli zauważysz którąkolwiek z tych oznak, nie używaj fiolki do eksperymentu, który wymaga znanego stężenia. Tam, gdzie ma to znaczenie, potwierdź czystość metodą HPLC. Nasz artykuł o czystości peptydów, HPLC i spektrometrii mas wyjaśnia, co pokazuje taki test.
Najczęściej zadawane pytania dotyczące przechowywania peptydów
Czy mogę przechowywać peptydy w domowej zamrażarce z funkcją No Frost?
Czy gumowy korek ma znaczenie dla przechowywania?
Czy peptyd powinienem przechowywać w zamrażarce w oryginalnym pudełku?
Jak długo fiolka może pozostawać w temperaturze pokojowej podczas eksperymentu?
Źródła
Manning MC, Patel K, Borchardt RT. Stability of protein pharmaceuticals. Pharmaceutical Research. 1989. DOI 10.1023/A:1015929109894
Lai MC, Topp EM. Solid-state chemical stability of proteins and peptides. Journal of Pharmaceutical Sciences. 1999. DOI 10.1021/js980374e
Ten artykuł opisuje laboratoryjne postępowanie z związkami badawczymi. Wszystkie produkty na tej stronie są sprzedawane wyłącznie do użytku badawczego w laboratorium i nie są przeznaczone do użytku u ludzi ani zwierząt.
Keep reading.
All articles →
Technika jałowa przy rozpuszczaniu peptydów
Technika jałowa przy rozpuszczaniu peptydów
Czystość peptydów wyjaśniona
Czystość peptydów wyjaśniona: HPLC i spektrometria mas
Jak czytać certyfikat analizy peptydu (COA)