Badanie selektywności Ipamorelin z 1998 roku autorstwa Raun: wyjaśnienie
Badanie selektywności ipamorelinu autorstwa Kirsten Raun i współpracowników zostało opublikowane w listopadzie 1998 roku w European Journal of Endocrinology. Tytuł pracy to Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue (Ipamorelin, pierwszy selektywny sekretagog hormonu wzrostu). Autorzy pracowali w Dziale Biologii GH firmy Novo Nordisk w Danii, firmy, która opracowała ten związek. To oryginalna publikacja, która wprowadziła ipamorelin do literatury naukowej, a słowo selective w tytule jest powodem, dla którego peptyd jest nadal omawiany. Ten artykuł wyjaśnia, co badacze chcieli osiągnąć, jak testowali związek w komórkach i na zwierzętach, co mierzyli oraz czego badanie nie mogło wykazać.
Badanie selektywności Ipamorelin z 1998 roku autorstwa Raun
Badanie selektywności ipamorelin autorstwa Kirsten Raun i współpracowników zostało opublikowane w listopadzie 1998 roku w czasopiśmie European Journal of Endocrinology. Jego tytuł brzmi Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue. Autorzy pracowali w Department of GH Biology w firmie Novo Nordisk w Danii, czyli w przedsiębiorstwie, które opracowało ten związek. To oryginalna publikacja, która wprowadziła ipamorelin do literatury naukowej, a słowo „selective” w tytule jest powodem, dla którego peptyd wciąż jest omawiany. Ten artykuł wyjaśnia, co badacze chcieli osiągnąć, jak testowali związek na komórkach i zwierzętach, co mierzyli i czego badanie nie mogło wykazać.
Jakie pytania stawiało badanie selektywności ipamorelin
W latach 90. kilka syntetycznych peptydów było znanych z tego, że wywołują uwalnianie hormonu wzrostu (GH) z przysadki mózgowej. Najbardziej znane były peptydy uwalniające hormon wzrostu GHRP-6 i GHRP-2. Działały dobrze, ale miały wadę: zwiększały również wydzielanie hormonów stresu ACTH i kortyzolu, a w niektórych przypadkach także prolaktyny. Związek uwalniający GH bez tych dodatkowych sygnałów byłby czystszym narzędziem badawczym i lepszym kandydatem na lek.
Autorzy postawili więc dwa pytania. Po pierwsze, czy można znaleźć nowy peptyd o potencji uwalniania GH zbliżonej do GHRP-6. Po drugie, czy taki peptyd byłby selektywny, czyli czy pozostawiałby inne hormony przysadki bez zmian. Informacje o tym, jak ipamorelin jest zwykle badany razem z analogiem GHRH, znajdziesz w naszym przewodniku o CJC-1295 i ipamorelin.
Jak przeprowadzono badanie selektywności ipamorelin
Ipamorelin powstał w ramach dużego programu chemicznego. Badacze wyszli od GHRP-1 i stworzyli serię związków pozbawionych jego centralnego dipeptydu Ala-Trp. Ipamorelin został zidentyfikowany właśnie w tej serii. Jest pentapeptydem, czyli łańcuchem pięciu elementów budulcowych, o sekwencji Aib-His-D-2-Nal-D-Phe-Lys-NH2. Dwa z tych elementów to D-aminokwasy, a Aib nie występuje w naturalnych białkach, co sprawia, że peptyd jest bardziej odporny na rozkład.
Związek testowano w trzech układach:
In vitro: pierwotne komórki przysadki szczura w hodowli, aby bezpośrednio zmierzyć uwalnianie GH i sprawdzić, który receptor był zaangażowany, z wykorzystaniem antagonistów GHRP i GHRH.
Znieczulone szczury: do pomiaru uwalniania GH u żywego zwierzęcia.
Przytomne świnie: do pomiaru uwalniania GH oraz, co istotne, wpływu na inne hormony: FSH, LH, prolaktynę, TSH, ACTH i kortyzol.
W każdym układzie ipamorelin porównywano z GHRP-6, a u świń również z GHRP-2 i GHRH. Abstrakt nie podaje liczby zwierząt w grupach, dlatego i my jej nie podajemy.
Co ustalało badanie selektywności ipamorelin
Abstrakt zawiera szczegółowe dane liczbowe, które podajemy tak, jak zostały opublikowane:
Komórki przysadki szczura: ipamorelin uwalniał GH z EC50 wynoszącym 1,3 ± 0,4 nmol/l i maksymalnym efektem 85 ± 5 procent, w porównaniu z 2,2 ± 0,3 nmol/l i 100 procent dla GHRP-6. Oba związki były więc zbliżone pod względem potencji i skuteczności.
Receptor: doświadczenia z antagonistami wykazały, że ipamorelin, podobnie jak GHRP-6, stymuluje uwalnianie GH poprzez receptor podobny do receptora GHRP, a nie receptor GHRH.
Znieczulone szczury: ipamorelin miał ED50 wynoszące 80 ± 42 nmol/kg i maksymalny poziom GH 1545 ± 250 ng/ml, w porównaniu z 115 ± 36 nmol/kg i 1167 ± 120 ng/ml dla GHRP-6.
Przytomne świnie: ipamorelin miał ED50 wynoszące 2,3 nmol/kg i maksymalny poziom GH 65 ng/ml osocza. GHRP-6 dał wartości 3,9 nmol/kg i 74 ng/ml. GHRP-2 był silniejszy, ale mniej skuteczny: 0,6 nmol/kg i 56 ng/ml.
Inne hormony: żaden z testowanych związków nie wpływał na FSH, LH, prolaktynę ani TSH u świń. GHRP-6 i GHRP-2 zwiększały zarówno ACTH, jak i kortyzol. Ipamorelin nie podnosił ACTH ani kortyzolu do poziomów istotnie różniących się od tych obserwowanych po GHRH. Dotyczyło to nawet dawek ponad 200 razy wyższych niż ED50 dla uwalniania GH.
Autorzy stwierdzili, że ipamorelin jest pierwszym agonistą receptora GHRP o selektywności wobec uwalniania GH zbliżonej do samego GHRH, i określili go jako interesujący kandydat do rozwoju klinicznego.
Ograniczenia badania selektywności ipamorelin
Dane wyłącznie zwierzęce i komórkowe: badanie wykorzystywało komórki szczurów, szczury i świnie. Nie uczestniczyli w nim ludzie.
Autorstwo przemysłowe: wszyscy autorzy byli pracownikami firmy, która opracowała związek i posiadała na niego patent. To normalne przy publikacji odkrycia, ale oznacza, że badanie nie było niezależne.
Pomiary ostre: eksperymenty mierzyły odpowiedzi hormonalne po pojedynczych dawkach. Publikacja nie opisuje powtarzanego dawkowania ani efektów długoterminowych.
Nieznane liczebności grup: abstrakt nie podaje, ile zwierząt użyto w każdym doświadczeniu.
Dalszy rozwój: ipamorelin trafił do badań klinicznych dotyczących wskazania ze strony przewodu pokarmowego, ale nie został zatwierdzony jako lek. Wynik dotyczący selektywności u zwierząt nie został potwierdzony w opublikowanym, długoterminowym badaniu na ludziach.
Co to oznacza dla badań nad ipamorelin
Ta publikacja ustaliła dwie cechy definiujące ipamorelin w literaturze: potencję uwalniania GH porównywalną z GHRP-6 oraz brak wpływu na ACTH i kortyzol u świń przy testowanych dawkach. Dla badaczy dane liczbowe z abstraktu są użytecznym punktem odniesienia przy projektowaniu eksperymentów na hodowlach komórek przysadki lub modelach gryzoni, a prace nad receptorami wyjaśniają, dlaczego ipamorelin zalicza się do klasy GHRP, a nie do analogów GHRH.
Badanie nie wykazuje działania u ludzi i nie uzasadnia żadnego zastosowania poza kontrolowanymi badaniami naukowymi. Ipamorelin najczęściej bada się razem z analogiem GHRH, ponieważ oba działają na różne receptory. Związki z tej dziedziny znajdziesz w kolekcji peptydów hormonu wzrostu, a nasz mieszanka CJC-1295 i ipamorelin jest dostarczana jako liofilizowany proszek do badań laboratoryjnych. Etapy pracy z preparatem opisano w przewodniku jak rozpuszczać peptydy.
Źródła
Raun K, Hansen BS, Johansen NL, Thogersen H, Madsen K, Ankersen M, Andersen PH (1998). Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue. European Journal of Endocrinology, 139(5), 552-561. doi:10.1530/eje.0.1390552
Ten artykuł streszcza opublikowane badania wyłącznie w celach informacyjnych. Nie stanowi porady medycznej. Wszystkie produkty na tej stronie są sprzedawane wyłącznie do użytku w badaniach laboratoryjnych i nie są przeznaczone do użytku u ludzi ani zwierząt weterynaryjnych.
Keep reading.
All articles →
Icotrokinra
Icotrokinra: co pokazało pierwsze doustne peptydowe blokery receptora IL-23 w badaniu fazy 3 (ICONIC-LEAD)
Badanie odkrywcze MOTS-c z 2015 r. (Lee i in.)
Badanie odkrywcze MOTS-c z 2015 r. (Lee i in.): wyjaśnienie
Badanie CJC-1295 na ludziach z 2006 roku autorstwa Teichmana wyjaśnione